۱ . پس از چند ساعت انتظار بالاخره ساعت ۱۸:۲۵ دقیقه ۳۱/۲/۹۱ درب باز شد و پرستاری با لباس سفید و سبز و با چهره ای مهربان و خندان پرسید : کایدخورده کیه ؟ سریع به طرفش برگشتم و گفتم منم ، من . گفت : مبارکِ ، یه پسر خوشگل و توپولوه ، شیرینی دارهِ ها! گفتن باشه حتما و در رو بست و رفت .
۲ . ساعت حدود ۷:۴۰ دقیقه دوباره یه لنگه از درب باز شد و همون خانم پرستار مهربون گفت : برید درِ بخش تا بیام و بیارمشون .
۳ . درب یکی از اتاق های بخش باز شد و گفت : از اینطرف .
مادرم وارد اتاق شد و پس از چند دقیقه نمی دونم چقدر طول کشید که درب دوباره باز شد و گفت بیا داخل وقتی رفتم نگاهم به این صحنه افتاد که می بینید .

یکی از بزرگترین هدیه های الهی رو گرفتم . خدا را شکر هم خودش سالم بود و هم مادرش . و بالاخره محمدمهدی بعد از نه ماه انتظار خودش رو به ما نشون داد و همه را خوشحال کرد . ان شاءالله نصیب همه ی کسانی که دوست دارن ، بشه .

این عکس یه گل بابونه است .
گل بابونه خواص بسیار زیاد دارویی دارد و در بسیاری از داروها و طب سنتی رد پای اون رو می تونید پیدا کنید . عکس زیبای این گل را تقدیم می کنم به همه دوستان عزیز و پیگیری خواص اون رو میذارم به عهده خودتون . یه جستجو بزنید ببینید چی پیدا می کنید . موفق باشید و لذت ببرید .

دیروز داشتم ایمیلم را چک می کردم که چشمم به تیتر یه خبر از پایگاه خبری زوم نیوز افتاد : " یادداشت یک عکاس " عملکرد ضعیف در برگزاری مسابقات عکاسی " " وقتی آن را مطالعه نمودم متوجه اشتراک نظرات و عقیده زیاد بین این یادداشت و ذهنیات اخیر خودم شدم . لذا بر آن شدم تا هم متن یادداشت و هم لینک آن را برای دوستان بذارم تا نظر آنها را نیز جویا بشوم .

متن یادداشت : " پایگاه عکاسی زوم نیوز : مدتی است که ذهنم درگیر مسابقات و جشنواره های عکاسی داخل کشور شده است. مسابقاتی که چنان هیاهویی در دامن عکاسان به پا می کنند که گویی مساله مرگ و زندگی به میان است.
چندی پیش فراخوان چند مسابقه را پرینت گرفتم و همه را کنار یکدیگر گذاشتم، همه در دو چیز مشترک بودند، اسامی داوران و دیگری موضوع مسابقه!
با نگاهی دقیق تر به مساله ی داوران مسابقات عکاسی متوجه شدم که مسئولین اجرایی بسیاری از جشنواره ها، داوران را بر اساس تخصص سبک عکاسیشان انتخاب نمی کنند، نمی دانم چه نکاتی برای آنان در انتخاب داوران حائز اهمیت است، ولی جالب بودن تمام این مساله زمانی خودنمایی می کند که فراخوان مسابقه ای را با موضوع طبیعت می بینیم و داوران هر کدام در سبک و سیاق خود، یکی در پرتره، دیگری استاد نور پردازی و من می مانم و کوهی از سوالات و علامت های تعجب…!
اگر مسائله این است که هر داوری با سبکی متفاوت از دیگری انتخاب شود، بهتر است قضاوت بخش انتهایی مسابقات را به عهده ی خودتان واگذار کنم. در پی مساله ای که در بالا ذکر شد احتمال می رود متوجه آشفتگی و گاه بی ربطی برخی از آثار پذیرفته در جشنواره ها شده باشید، عکس هایی که گاه بی ربط با عنوان مسابقه ولی برنده ی جایزه ای چشمگیر شده اند.
گاهی شده در اختتامیه ی مراسمی چشم به پرده ی ویدئو پروژکتور دوخته ام تا شاهد عکس اول تا سوم باشم، زمانی که عکس های پذیرفته شده از سوی هیئت داوران نمایش داده شده اند زمزمه هایی از اطرافیانم شنیده ام، مثل: این عکس چه ارتباطی با موضوع و عنوان مسابقه دارد؟ و همه به هم نگاه می کنیم و سکوت و سکوت وسکوت… .
نکته ی دیگری که در لا به لای جشنواره ها ذهنم را درگیر خود کرده موضوع و عنوان مسابقات است، موضوع: آزاد، موضوع: طبیعت، موضوع: مستند اجتماعی! با نگاهی ریز بینانه تر به عکاسی جهان، متوجه این نکته خواهید شد که بیش از ۱۰۰ شاخه ی عکاسی در دنیا وجود دارد، اما فقط آزاد، مستند اجتماعی.
هر کدام از عناوین بالا زیر شاخه هایی مختص به خود را دارند، به عنوان مثال در بخش مستند اجتماعی می توان به لایف استایل، مردم، کودکان در شهر و… اشاره کرد.
تا این اندازه کلی نگری خلاقیت و استعداد عکاسان جوان را از چشم ها محو خواهد کرد. ای کاش در کنار هزینه ها و زحمات، کمی برنامه ریزی و انسجام هدف بیشتری مورد توجه دبیران جشنواره ها قرار می گرفت.
 نویسنده: آی تای شکیبافر "

با سپاس از نویسنده محترم  این یادداشت و برای دیدن اصل یادداشت اینجا کلیک کنید .

با توجه به اظهار علاقه دوستان مبنی بر نشان دادن رنگها در تصاویر دانش آموزان بصورت کتبی و شفاهی این پست را بصورت رنگی تقدیم می کنم . امیدوارم که مورد قبول دوستان واقع گردد .

دانش آموزان محروم در مناطق شمالی شهرستان دزفول
وقتی برای اولین بار توانستم به این مناطق بروم با صحنه های جالب و دوست داشتنی از دانش آموزان مواجه شدم . دانش آموزانی که در نهایت محرومیت به درس خواندن می پردازند . دانش آموزانی که شاید بعضا شهر را هم ندیده باشند ولی با این وجود درس می خوانند .
می دیدم که چه کارهایی انجام می دادند و از چه مسافت هایی می آمدند و با چه سختیهایی روبرو بودند ولی درس می خواندند. در پستهای بعدی عکسهایی از گوشه های این سفر برایتان به نمایش خواهم گذاشت .